Initiation 2017

Looking for the LAST member of our Initiation 2017-Sieraad International Art Jewellery Fair Amsterdam, NOV 17

Open call INITIATION 2017 @ Sieraad International Art Jewellery Fair: 9-12 November.


This is going to be our third participation in Sieraad as a group, my fourth as an artist and our second year of applying the concept of boosting a jeweller’s work and imagination through a curated visit to Athens and the discovery of the riches this oecumenical, complex and living culture has to offer.

We call the trips/visits curated, because we do not just show you around or simply bring you to places every tourist feels obliged to see in Greece, but we engage in a dialogue with you on your associations and your points of view and – more importantly – on what you would like to see and understand that would be beneficial to your work. We do not believe in dry knowledge, we do not like art and culture that has no impact on life, we never learn from unconnected pieces of information which make no sense as a whole. We want you to discover, question and digest the impulses an old but never ageing culture such as the Greek one has to offer.

Greek/Roman and Christian/Judaism are the pillars of Western civilization. Once you unerstand the spirit, you have the keys to open more doors, to build more stocks, to mix them with other influences and styles and beliefs, to add your impact on it. Greek culture has always been open to the influence of the East and the North as jewellery motifs – among other crafts – manifest. Greek culture has always been an intrepid globalizer and globalizee.

My partner Christoph Ziegler and I have curated/organized eight participations in international jewellery art shows in the last 4 years and had more than 40 group or individual shows in Germany, the Netherlands and Greece in the last five years. We are both full time artists.

Our latest show „Initiation“ during Munich Jewellery Week (8-11 March 2017): was a success in terms of visitor numbers, sales, PR, feed back. It had once more featured in „Current Obsession“’s Munich Jewellery Week choices: „Critic Route“ by Liesbeth den Besten.

No show we curate is or looks like the previous one. We never repeat successful recipes. Christoph and I are both visual artists and get bored by standardization. We put a lot of emphasis on the individual needs of the participants and pay a lot of attention to their ideas.

For example, last year many of the project participants felt the visit to the Acropolis and Eleusis as a boost for new ideas and I dare say as a „revelation“ or an „initiation“ — this is why we have chosen this title for our Munich show last month and this is why we want to explore further how it feeds your imagination!

For more information on terms and conditions and how to apply, please contact:

as soon as possible. We only have 1 place available.


Photo: Participants of our Initiation 2017 team at Munich Jewellery Week are having fun  with “Tarot Moebling” after the show closed for the day. In the picture clockwise: Anna Fanigina, Ludwig Menzel, Aleksandra Atanasowski, Loukia Richards, Renata Manganelli, Christoph Ziegler.


Marietta Karamaria: Artemis means the Avenger

Photo credit: Panagiotis Skouloukas

A hunter shoots deer in a state protected reserve and his co-villagers protect him with “omerta“.

Who-dunn-it? Nobody knows…

The deer, Artemis’ sacred animal, a totemic relic from the pre-Olympian period, ignites Marietta Karamaria’s protest through a new jewellery series named: “Averting Artemis”.

“Devoted and caring as the goddess Artemis, I try to protest for all the burned forests and murdered deer in my island, by transforming my work to a means of raising my voice to defend their rights.
In my new series, I reflect upon a young “Punk Artemis” who fights for her environment and use mostly natural materials and edgy forms to create strong statements through my jewellery”.

The hubris committed is always followed by the nemesis.


Julika Müller: It fascinates me that the pieces disappear…


I cast jewellery and objects

in steel, silver, bronze and aluminium.

It fascinates me that the pieces


not to be seen again

They have undergone a process,


and this process has left traces.


Ich gieße Schmuck und Objekte in Edelstahl oder Bronze.

Es fasziniert mich, daß die Stücke zwischendurch verschwinden,


”7 Jahre auf dem Ofen liegen” und nicht mehr zu sehen sind.

Sie legen Wege zurück, ohne mich, und diese Wege hinterlassen


Loukia Richards: „Tara“ is a comment on the refugee crisis and on security, policing and identity in Europe.

EN/GR Photo:„Tara“ from the series „IDs“ (2015) Credit: Christoph Ziegler. Private Collection.

Jewellery is a wearable art and the ideal medium to spread your message in public space.
For me as an artist, jewellery is not just the right medium to reflect on emotions and memories stemming from the traditions of my motherland Greece, but also a perfect communication tool to promote concepts.
My work focus is on politics. Polis -the city – the duty of all citizens to shape it, manage it and – if necessary –  defend it are concepts I work on.
There is no democracy if each one of us stays inactive; and there is no personal goal worth fighting for if tyranny prevails.

Subversion and irony are important elements of my work.

The necklace „The party is over“ (2015) illustrates Jean Claude Juncker’s comment on the political and financial bankruptcy of Greece.

The pectoral ornament „Je suis Charlie!“ was made as a protest against the terror attacks in Paris; it emphasizes the uniqueness of life, diverse expressions of personality and European culture of tolerance.
The icon tradition which is supposed to reflect „divine energies on human face“, a major ideological and aesthetic concept in Orthodox Christianity has greatly influenced my works „Saint“ and „Illuminated“ (2016).
I experienced poverty and existential crisis after Greece’s bankruptcy. This is how I rediscovered the „Arte Povera“ and the crafts tradition of my country.
The old, worn off, trash I use in my wok is much more than my commitment to the environmentally conscious trend of upcycling; this is the right material to talk about the „Nouveaux Pauvres“ of Greece who liquidate their family heirlooms at pawn houses and replace the lost glamor with cheap copies. This is what my work „Puma“ (2016) is about.

I admire the openness, phantasy, courage of the Greek tradition to take over elements from other cultures  – such as the Persian, Ottoman, Armenian – and creatively integrate them into a new genre.

Textile, recycling and collage are evident in my work. I use weaving, sewing, knitting and embroidery techniques that Greek goldsmiths master for centuries. However, instead of using gold wire or thread, I apply simple materials and „reanimate“ my country’s tradition in a new context.


Το κόσμημα ως φορέσιμη τέχνη είναι το ιδανικό μέσο για να στείλει ένα μήνυμα στο δημόσιο χώρο.
Ως εικαστικός που εργάζομαι με το κόσμημα, δεν είναι μόνο το κατάλληλο μέσο για να αναπολώ συναισθήματα και αναμνήσεις που πηγάζουν από τις παραδόσεις της Ελλάδας, πατρίδας της μητέρας μου, αλλα και το τέλειο εργαλείο επικοινωνίας για να προωθήσω τις ιδέες μου.

Στο επίκεντρο τη δουλειάς μου βρίσκεται η πολιτική. Η Πόλις – από την οποία προέρχεται η λέξη – και το καθήκον των πολιτών να τη διαμορφώσουν, να την διαχειριστούν και να την υπερασπιστούν – αν παραστεί ανάγκη. Αυτές έιναι οι εννοιες με τις οποίες δουλεύω.
Δεν υπάρχει δημοκρατία, αν ο καθένας από εμάς παραμένει ανενεργός και δεν υπάρχει κανένας προσωπικός στόχος που αξίζει τον κόπο να επιδιώξει κανείς, αν η τυραννία επικρατήσει.

Η ανατροπή και η ειρωνία είναι σημαντικά στοιχεία της δουλειάς μου.
Στο κολιέ „The party is over/Το πάρτυ τελείιωσε“ (2015) εικονογραφώ το σχόλιο του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ για την πολιτική κι οικονομική χρεωκοπία της Ελλάδας.

Το επιστήθιο κοσμημα „Je suis Charlie!“ γεννήθηκε ως μία διαμαρτυρία ενάντια στις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Τονίζει την μοναδικότητα της ζωλης, τις ποικίλες εκφάνσεις της προσωπικότητας και την ευρωπαϊκή παράδοση της ανεκτικότητας.

Με τα έργα „Tara“ και „Mr. Coke“ από τη σειρά „IDs“ (2015) προσπαθώ να βρω απάντηση στο ερώτημα: Ποιό είναι το πιο απλό κόσμημα που μπορώ να φτιάξω και να μιλήσω για την ταυτότητα; Η σειράs „IDs“ ειναι επίσης ενα σχόλιο για την προσφυγική κρίση και για θέματα όπως η ασφάλεια, η αστυνόμευση και η πολιτική ταυτότητας στην Ευρώπη.
Η παράδοση των εικόνων που θεωρείται ότι αντανακλα „θείες ενέργειες πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο“, μία σημαντικότατη ιδεολογική και αισθητική έννοια στον ορθόδοξο Χριστιανισμό επηρέασε καθοριστικά τα έργα μου „Saint“ και „Illuminated“ (2016).
Βιώσα η ίδια την φτώχεια και την υπαρξιακή κρίση μετά την χρεωκοπία της Ελλάδας. Ετσι επανανακάλυψα την „Arte Povera“ και την λαϊκή παράδοση της χώρας.
Το παλιό, το φθρμένο, το σκουπίδι που χρησιμοποιώ στα έργα μου, δεν είναι απλώς αντανάκλαση της σύγχρονης τάσης του upcycling. Αντιπροσωπεύει για μένα το κατάλληλο υλικό για να μιλήσω για τους Νεόπτωχους της Ελλάδας που ρευστοποιούν τα οικογενειακά τους κειμήλια στα ενεχυροδανειστήρια και αντικαθιστούν τα „περασμένα μεγαλεία“ με φτηνές απομιμήσεις. Αυτό λέει το έργο μου „Puma“ (2016).

Αυτό που κυρίως με συγκινεί στην ελληνική παράδοση είναι η ελευθερία, η φαντασία, η τολμη να πάρει στοιχεία από άλλους παραδόσεις – περσική, οθωμανική, αρμενική – και να τα εντάξει δημιουργικά σε ένα νέο όλον.

Χρησιμοποιώ τεχνικές του υφάσματος, της ανακύκλωσης και του κολάζ. Υφαίνω, ράβω, πλέκω, κεντάω: αυτά τα γνώριζαν και τα εφάρμοζαν αιώνες τώρα οι Ελληνες αργυροχρυσοχόοι. Ομως, αντί να χρησιμοποιήσω χρυσά σύρματα ή αργυρές κλωστές, παίρνω απλά υλικά και αναβιώνω την παράδοση της χώρας μου σε ένα νέο πλαίσιο.