Art jewellery

Chiara Cavallo: “Vertical Transitions”. A Jewellery Flaneur through Athens.

Photo credit: Chiara Cavallo and Christoph Ziegler (Athens).

Chiara Cavallo: Vertical Transitions. Solo show at Cine Trianon, Kodriktonos 21, Athens. 8-11 June 2017. Opening: 8 June at 8.30 p.m.

According to Wikipedia, the earliest human presence in the city of Athens starts somewhere between the 11th and 7th millennia BC.

The myth of king Kekrop, half human and half dragon, born by the virgin goddess Athena through a “surrogate mother” – Gaia (Earth) – attests that divine forces have always taken care of the city. The mythical struggle between Poseidon and Athena for the patronage of the city proves changes in religious cults and probably new clans gaining power in politics appr. 4.000 years ago. The Panathenea procession around August 15 was not just a religious celebration, but also a great allegory on the connection of textile to mortality, democracy and freedom.

Chiara Cavallo is not unknown to Athens. Her rich biography includes shows and curatorial work at the city of Pallas – one of the myriad of names attributed to Athena, the patron and name giver of the capital of modern Greece.

Athena — some interpret her name as making allusion to A-ta’-na, a female goddess worshipped in the East, others – such as Plato – tell us that it means: Theou noos: The thoughts of God; for Athena is born out of Zeus’ head.  In Christian terms, Athena could be understood as Agia Sophia – The holy wisdom of God or even The Virgin, because the Greek Madonna, the most worshipped deity in the Orthodox pantheon, took over the myriad names that were used to address her female predecedor.

Chiara Cavallo comes to Athens with a project combining jewellery to urban and cultural development. It is hard to miss the traces of Archaic, Classical, Roman, Byzantine, Osmanic, Bavarian, Art Deco, Bauhaus, Modernism periods if you look carefully at the city. Chiara will incorporate these traces into her jewellery. The mobile art medium will thus become a moving archive of the city development but also, through the choices of the wearer, a compass to the future.

It is also hard to miss in Chiara’s project the charming allusion made to the Flaneur tradition, a literary genre that flourished in Germany and Central Europe in the 20th century and refers to the rediscovery of the city by its walking “hommes (et femmes) de lettres“.

The city of Athens is a stratification of habits and populations which have left traces on the local culture and have impressed the morphology of the city.
I investigate how the city have changed throught the inteventions and how it keeps its origins without losing its authenticity“, Chiara says.

The work I developed is a result of manipulations on materials to change the appearance of the material itself. The viewer can still recognise the traces of my process’ actions. The jewelry become a container of meanings where all the variations are considered added values to the original object

We are welcoming Chiara Cavallo as our seventh Artist In Residence/One Artist A Week at Cine Trianon Athens. We started the project as a creative response to U.S. artist Rick Lowe’s call for submissions to develop even further his Athens Documenta 14 urban project “Victoria Square” aka “Social sculpture”.

Instituto Italiano di Cultura, the Cultural Bureau of the Embassy of Italy in Greece, is a Communication Supporter of the show.

Chiara Cavallo also participates in our “Initiation” team for Sieraad Jewellery Art Fair Amsterdam, 9-12 November 2017.

If you are interested in our Artist In Residence Programme/Athens 2018 or our “Initiation/Munich Jewellery Week 2018” project, please contact us: loukiarichards@gmx.de

LINKS:

http://www.chiarajewels.com

http://www.cinetrianon.gr

http://www.leaveyourcrisis.com

http://www.initiation2017.com

www-zlr-betriebsimperium.tk

„Vertical Transitions“. Η εξέλιξη του οικιστικoύ ιστού της Αθήνας με οδηγό το κόσμημα: Από τον Μύθο έως τις μέρες μας.

Chiara Cavallo: Vertical Transitions. 8-11.6.2017. Cine Trianon, Κοδριγκτώνος 21 στο ύψος της Πατησίων. Η ατομική έκθεση πραγματοποιείται με την επικοινωνιακή υποστήριξη του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών (Γραφείο Πολιτισμού της πρεσβείας της Ιταλίας στην Ελλάδα).Με την επικοινωνιακή υποστήριξη του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών

Εχει ενδιαφέρον για το σύγχρονο Αθηναίο ο τρόπος με τον οποίο η κάτοικος μίας πανάρχαιας πόλης, της Ρώμης, βλέπει τις πέντε χιλιετίες ύπαρξης της πόλης της Αθήνας ως μία ολότητα εν εξελίξει και μεταγλωττίζει τις παρατηρήσεις της σε ένα εικαστικό μέσο – φορέσιμο και κινητό – όπως το κόσμημα.
Φορώντας το, η Κιάρα Καβάλο (Chiara Cavalo) γεννημένη στην πόλη που συνέδεσε στενά την ιστορική και πολιτιστική της μοίρα με την Αθήνα, περιπλάται στα ίχνη του μύθου, της απαρχής του πολιτισμού και της εξέλιξης του οικιστικού ιστού της τρίτης πρωτεύουσας του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Την κεντροευρωπαϊκή λογοτεχνική παράδοση των φλανέρ (flaneur) του 20ου αιώνα – των περιηγητών των μητροπόλεων – ανασύρει επίσης από την μνήμη μας η Ιταλίδα εικαστικός κι επιμελήτρια που έρχεται στην Αθήνα φιλοξενούμενη του προγράμματος Artist In Residence του ιστορικού κινηματογράφου της Πατησίων Τριανόν και παρουσιάζει την ατομική της έκθεση „Vertical Transitions“ (Κάθετες μεταβάσεις) στο φουαγιέ του.

Ιχνη, μοτίβα και δοξασίες – προϊστορικά, γεωμετρικά, αρχαϊκά, κλασσικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά, αρβανίτικα, φράγκικα, οθωμανικά, βαυαρικά και πόσα άλλα – δεν θα δυσκολευτεί να βρει ο παρατηρητικός επισκέπτης στη σύγχρονη μεγαλούπολη. „Η πόλη της Αθήνας είναι μία διαστρωμάτωση συνηθειών και πληθυσμών που άφησαν ίχνη κι επέδρασαν καταλυτικά πάνω στη μορφολογία της πόλης“, λέει η Καβάλο.

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο στη δουλειά της Καβάλο είναι ότι επιλέγει να ενσωματώσει τις παρατηρήσεις της σε ένα μέσο που κινείται: Το κόσμημα (μαζί με το σώμα αυτού που το φορά) αποτελεί ταυτόχρονα αρχειακό υλικό και πυξίδα προς το μέλλον. Ο τρόπος κατασκευής του μέσω τεχνικών κοπής λαίηζερ αναπαριστά τη διαστρωμάτωση.
„Ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει τα ίχνη της διαδικασίας που ακολουθώ, Το κόσμημα μετατρέπεται σε ένα υποδοχέα νοημάτων, όπου όλες οι μεταβολές πάνω του δίνουν προστιθέμενη αξία στο αρχικό αντικέιμενο“, προσθέτει.

Η Καβάλο είναι η έβδομη „Artist In Residence“ που φιλοξενείται στο Τριανόν από την αρχή του έτους. Ο διατηρητέος κινηματογράφος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Αμερικανού εικαστικού Rick Lowe προς φορείς και κατοίκους της περιοχής, να συμμετάσχουν στο εν εξελίξει έργο του “Victoria Square Project” για τη Athens Dokumenta 14. Τις εκθέσεις των φιλοξενούμενων εικαστικών επιμελούνται οι ZLR Betriebsimperium Hamburg (Christoph Ziegler + Loukia Richards).

Η Κιάρα Καβάλο σπούδασε design και κόσμημα στην Ιταλία και την Αγγλία και υπήρξε – μεταξύ άλλων – μαθήτρια του περίφημου Ruudt Peters στην Alchimia: Contemporary Jewellery School της Φλωρεντίας. Εχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε εκθέσεις στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ολλανδία, τη Ρουμανία, την Ελλάδα, ενώ εργάζεται και ως επιμελήτρια.

Η έκθεση „Vertical Transitions“ εγκαινιάζεται την Πέμπτη 8 Ιουνίου Μαϊου στις 8.30 μμ. 
Είσοδος ελεύθερη.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 82 15 469
e-mail: myths2015@zoho.com

LINKS:

http://www.cinetrianon.gr
http://www.chiarajewels.com
http://www.zlr-betriebsimperium.tk
Facebook: Mythen/Myths
Twitter: @LoukiaRichards

 

The Peloponnese in Lonely Planet’s TOP TEN for 2016!

Lonely Planet reveals a well known secret:

There is hardly any other place in Greece to marvel visitors with its archaic/ancient Greek/Roman/Byzantine/Medieval/Neo-Classical/modern Greece treasures.

Pelopo’nissos or “island of Pelops” is named after the mythical king and patriarch of Trojan war heroes:

http://www.theguardian.com/travel/2016/may/24/the-peloponnese-in-greece-is-the-best-place-in-europe-to-visit-in-2016-says-lonely-planet?CMP=share_btn_fb

This is what we suggest to international jewlery and textile designers:

Visit “Myths” in situ!

This is the place you can psychologically and creatively declutter, throw away everything that has bothered you so far, tank energy, optimism, inspiration, discover the inexhaustible Greek crafts tradition and start anew: www.leaveyourcrisis.com

_MG_2321.JPGIMG_1554_MG_0306.JPG

Color is Power!Fiber is my Weapon!

EN/GR Greek-Swiss TréLiz (alias Lise Condis) is a pioneer of fiber hand dyeing and high quality organic crafting.

Her rebellious tweets make my day! FoLLoW her @TreLizz!

And visit her website: http://treliz.eu/

if you are ready to revise your prejudice against “the nice-but-boring-to death-hobby” of knitting, felting, crocheting.

Lise is an example of how fibers can turn your life into a Truth or Dare challenge!

Trelizz was a SUPPORTER of Myths 2015 at Sieraad Amsterdam. We thank her for her contribution in the success of our project!

—————

Δημοσιεύουμε τη συνέντευξη της  TréLiz – κατά τον κόσμο Lise Condis – που ως SUPPORTER των Μύθων στη Σιεράαντ του Αμστερνταμ, όχι μόνο πίστεψε στην επιτυχία μας, αλλά συνέβαλε με τον οβολό της καθοριστικά σε αυτή. Την ευχαριστούμε θερμώς!

Πιστεύουμε δε ότι η συνέντευξη της θα είναι χρήσιμη σε όλους τους νέους και λιγότερους νέους αναγνώστες που έχουν βαρεθεί την απραξία και το αναμάσημα της φαταλιστικής μιζέριας και θέλουν να πάρουν την ζωή στα χέρια τους, πράττοντας.

Ακολουθήστε το παράδειγμα της Λίζ: Βρείτε τι αγαπάτε που δεν υπάρχει στην αγορά και βάλτε το πάθος σας εκει, για να κάνετε με τη δουλειά σας ευτυχισμένους και πιο πλούσιους τους εαυτούς σας και τους πελάτες σας.

Οσοι γνωρίζουν όσα διδάσκουμε τα εργαστήρια και τις ομάδες μας για την τεράστια σημασία των υλικών στις δουλειές που θέλουμε να παρουσιάσουμε σε πελάτες του εξωτερικού, δεν θα εκπλαγούν. Για τους υπόλοιπους που αγνοούν τόσο τη σχετική συζήτηση όσο και τις τεράστιες εμπορικές δυνατότητες των διαφορετικών καταναλωτικών/ποιοτικών προτιμήσεων των ξένων πελατών, ευχόμαστε η συνέντευξη της Λίζ Κόντις να τους δώσει τοSnapShot 2016-01-04 um 15.37.08 έναυσμα να ενημερωθούν.

Ιδού οι ερωτήσεις μας και τι μας απάντησε η Λιζ:

– Πώς σου ήρθε η ιδέα να ασχοληθείς με τις ίνες, τα μαλλιά και τα κουβάρια;

Είμαι ανθρωπος που έχει πολύ ενεργεια και ήθελα να βρω κατι να με απασχολεί τον χειμώνα όταν βρίσκομαι στο σπίτι… Ετσι άρχισα να πλέκω! Συνήθως αγόραζα νήματα απο το εξωτερικό, γιατί στην Ελλάδα δεν έβρισκα πολλά νήματα που να μου αρέσουν – ειτε ποιοτικά είτε χρωματικά. Δεν ήθελα καθόλου ακρυλικό, και επειδη βαριέμαι πολύ εύκολα μου αρέσει το νήμα να έχει χρωματικές εναλλαγές. Μια μέρα διαβασα ενα αρθρο στο διαδικτυο που αναφεροταν στην επεξεργασια του νήματος και πιο συγκεκριμένα στη βαφή του.
Παντα ζωγραφιζα, φλερταρα με την Καλών Τεχνών, αλλά είχα αποφασίσει πως η ζωγραφική θα ήταν ένα χόμπυ… Αλλά το να βάψω νημα και να πειραματιστώ  ήταν μία πρόκληση που δεν μπορούσα να αρνηθω.

– Τι πλεονεκτήματα έχει για τον κατασκευαστή μία τόσο μεγάλη εξειδίκευση όσο η δική σου;

Το πλέξιμο είναι πολύ περισσότερο απ’ό,τι μια χειροτεχνία, είναι πολιτισμική κληρονομιά.  Το πιο σημαντικό ειναι η ποιότητα του νήματος: να ειναι μαλακό, ζεστό, ευχάριστο να το δουλέψεις, αλλά και να το φορέσεις. Πολλες φορες βλέπω πλεκτά, που εχουν δημιουργηθει με κόπο και μεράκι και όταν τα ακουμπας είναι σαν να χαιδευεις κάκτο… Είτε είναι κουβερτα, είτε είναι ζακέτα, είτε είναι φελτ κολιέ, αν η ποιότητα δεν είναι καλή τότε δεν θα φορεθεί, δεν θα εκτιμhθεί.  Δευτερον, το χρώμα είναι μαγεία για εμενα. Οταν το νήμα ειναι βαμμένο στο χέρι , το καθε κουβάρι ειναι μοναδικό και ας ειναι ο ιδιος χρωματισμός. Σε συνδυασμό με την εξαίσια ποιότητα των νημάτων, το αποτελεσμα του πλεκτου ειναι ιδιαίτερο,με χαρακτήρα, μοναδικό… Ζωντανό!

– Εχεις περισσότερους πελάτες στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό; Τί σου λένε για την ποιότητα των νηματων σου;

Εχω λιγότερους πελάτες στην Ελλάδα, αν και τελευταία αυτό σιγά-σιγά αλλάζει όσο με γνωρίζει περισσότερος κόσμος.
Στο εξωτερικό τα νήματα που ειναι βαμμένα στο χέρι είναι περιζήτητα, τα προτιμάνε για την ποιότητα τους, και  κάνουν περισσότερες συναλλαγές μέσω διαδικτύου οπότε δεν είναι κάτι καινούργιο για αυτούς. Με μαγεύει όταν βλέπω τα νήματα μου να ταξιδεύουν στις 4 άκρες του κόσμου. Μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι τα θετικα σχόλια και οι φωτογραφιες που μου στελνουν με τις δημιουργίες τους.

– Πώς βλέπεις να εξελίσσεται η δουλειά σου στο μέλλον;

Με βλέπω να ταξιδευω ανά τον κόσμο με τα νήματα μου, να πειραματίζομαι με καινούργιες τεχνικες- πολύ χρώμα και νήμα.

 

 

Vision always pays off – Το όραμα πάντα επιβραβεύεται

myths_05

EN/GR “Je suis Charlie”, 2015. Loukia Richards. Photo credit: Christoph Ziegler.

I like very much the interview I gave to

“grrrl and dog” — a student and blogger –

while I participated  in the Crafts Council England programme: “Selected makers answer students’ questions”.

“When asked how much she bends her vision to suit the marketplace, Loukia answers:

 I think ‘vision’ always pays off at the end.”

http://dneese.blogspot.de/2012/05/loukia-richards.html

For more links to press and interviews (in EN/NL/GR) please go to:

http://www.loukiarichards.de – Projects

———-

Από τις δεκάδες συνεντεύξεις και παρουσιάσεις της δουλειάς μου σε έντυπα, ραδιόφωνο και τηλεόραση στην Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, Ελλάδα, ΗΠΑ, μου αρέσει πάρα πολύ αυτή που μου πήρε η Ντενίζ, νεαρή φοιτήτρια και μπλόγκερ, όταν συμμετείχα ως *Επιλεγμένη Βρετανίδα Δημιουργός* στο πρόγραμμα *Απαντώ σε ερωτήσεις φοιτητών* του Κράφτς Κάουνσιλ της Αγγλίας.

*Οταν την ρωτάω πόσο προσαρμόζει το όραμα της για να ταιριάζει στην αγορά, η Λουκία απαντά:

Πιστεύω ότι το όραμα πάντα επιβραβεύεται στο τέλος*.

Επίσης η ατάκα *Δεν με ενδιαφέρει να αρέσω* είναι από τις κλασικές ατάκες που λέω — σε όσους δεν το κατάλαβαν από τα συμφραζόμενα — από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Αλίμονο αν είσαι καλλιτέχνης και σε ενδιαφέρει να αρέσεις.

Τότε δεν θα τολμήσεις ποτέ πράγματα που δεν θα αρέσουν την χρονική στιγμή άλφα, αλλά θα σε δικαιώσουν ως πρωτοπόρο δέκα χρόνια αργότερα, την χρονική στιγμή βήτα δηλαδή.

Red Light District Amsterdam

Picture 2

Photo: Young tatooed prostitute, Amsterdam, 2009. Doll.

Credit: Studio Kominis Athens

Τα αγάλματα στο Άμστερνταμ είναι μικρά. Βασιλιάδες, στρατηγοί, εθνικοί ήρωες έχουν όλοι σχήμα τσέπης, πλήν ενός: του Μπαρούχ Σπινόζα. Ο αποσυνάγωγος ατενίζει την  πρώην εβραϊκή γειτονιά. Από τον μανδύα του πετάγονται πουλιά και άνθη. Πίστευε στο αδιάσπαστο σύμπαν. Πάνω στο χαμηλό του βάθρο διαβάζω: Στόχος του κράτους είναι η ελευθερία.

Κυριολεκτικά μιλώντας, την Ολλανδία την έφτιαξαν οι κάτοικοι της. Ακόμα κατασκευάζουν νέα νησιά στα περίχωρα του Άμστερνταμ. Από τον 14ο αιώνα και μετά όταν το πρώην ψαροχώρι αποκτά δυναμικό πληθυσμό κατασκευαστών, ναυτικών κι εμπόρων, κόβουν και ράβουν: κανάλια, προσχώσεις, ενώσεις, χωρίσματα. Τα σπίτια κτισμένα πάνω σε πασάλους παίρνουν – ύστερα από 3-4 αιώνες – μία πολύ περίεργη κλίση. Αυτή η συνεχής μάχη με το νερό και τα στοιχεία της φύσης, αντανακλάται, νομίζω, τόσο στην ιστορική εξέλιξη και την πολιτική παράδοση της χώρας όσο και στον χαρακτήρα των κατοίκων. Άμεσοι, σε βαθμό ωμότητας, απλοί και επινοητικοί οι κάτοικοι του Άμστερνταμ, αυτό το παράξενο μίγμα ηδονισμού και καλβινισμού σε κάνουν αμέσως να νιώσεις ελεύθερα.

Βρίσκομαι στο Άμστερνταμ φιλοξενούμενη του Ted Noten Atelier. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Ολλανδός καλλιτέχνης ξεκίνησε ένα πρόγραμμα φιλοξενίας διεθνών καλλιτεχνών σε συνεργασία με τον Δήμο του Άμστερνταμ και την εταιρεία Droog Design. Το Red Light Design Project στοχεύει στην αναβάθμιση της περιοχής Red Light District, εκεί όπου οι πόρνες στέκονται ημίγυμνες πίσω από τις βιτρίνες. Μένω σε ένα πρώην πορνείο που μαζί με άλλα έκλεισε ο δήμος κι ανακαινισμένα κι επιπλωμένα νοικιάζει τώρα σε καλλιτέχνες. Το σπίτι μου είναι τριόροφο. Έχει τρεις κρεβατοκάμαρες, δύο μπάνια, κουζίνα, ατελιέ και κατάστημα και στοιχίζει 150 (εκατόν πενήντα) ευρώ το μήνα. Έχουν παραμείνει οι κουρτίνες, οι φωτορρυθμικοί διακόπτες, τα νέον κόκκινα φώτα στους διαδρόμους, τα ‘ ίχνη’ από τα κεφαλάρια των κρεβατιών, οι νιπτήρες και οι στολισμένες με πουλιά και λουλούδια γυάλινες πόρτες. Κάθε σύγκριση με την επίσημη ελληνική πολιτιστική πολιτική (”βαριά βιομηχανία κλπ.”) ωχριά.

Δίπλα μου λειτουργεί ένας παιδικός σταθμός. Δίπλα του ένα πορνοσινεμά, πιο πέρα άλλα ατελιέ καλλιτεχνών και δίπλα τους ένα sex shop. Από την  άλλη πλευρά του σπιτιού που μένω λειτουργεί ένα μπουρδέλο με οκτώ χοντρές αφρικάνες πόρνες στις βιτρίνες. Μοιάζουν με νεολιθικές θεές της γονιμότητας. Λατρεύω τα τιγρέ νεγκλιζέ τους και τα τεράστια παπούτσια τους. Αν και το πορνείο τους είναι εξαιρετικά δημοφιλές, όπως λένε οι ειδήμονες, οι πόρνες έχουν στο πρόσωπο τους μία έκφραση βαρεμάρας. Μία από αυτές, κάθεται σε ένα σκαμνί με τα πόδια ανοιγμένα και βάφει τα νύχια της καθ’ όλη τη διάρκεια της βάρδιας της. Η διπλανή της αγαπά το λευκό χρώμα: κορμάκι, κόθορνοι και δικτυωτό καλσόν — την βαφτίζω ”λευκή οπτασία”. Συχνά τις συνοδεύει ο ”κουτσαβάκης” μαστρωπός στη δουλειά. Δείχνουν χοντρές, κουρασμένες, άβαφες. Στο δωματιάκι τους μεταμορφώνονται σε μυθικά ζώα. Αποπνέουν τεράστια δύναμη. Μπροστά τους περνούν κοπάδια ανδρών: φωνάζουν, βρίζουν, χειρονομούν. Όταν κάποιος από αυτούς το αποφασίσει, καρφώνει με τα μάτια την πόρνη και με βήμα παλαιστή τραβά προς την πόρτα της. Περπατά σαν να είναι δορυφόρος σε τροχιά. Οι φίλοι του τον αποθεώνουν. Νιώθω σαν να βρίσκομαι σε μπαλκόνι του Κολοσσαίου. Κι οι κοπέλλες μου θυμίζουν παλαιστές. Σε στίβουν με τα τεράστια μπράτσα τους και σε καρφώνουν τα τεράστια κόκκινα νύχια τους σαν μονομάχοι.

Η πόρτα ανοίγει. Της λέει, του λέει. Περνά μέσα ή φεύγει. Συχνά μένει στην μικρή πλατεία μπροστά από το πορνείο. Το σκέφτεται, παζαρεύει, αποφασίζει τελικά, μπαίνει. Η γυναίκα τραβά την κόκκινη κουρτίνα πίσω της. Επτά λεπτά κρατάει, κατά μέσο όρο, η διαδικασία. Τριάντα πέντε ευρώ — the basics. Όταν ο πελάτης ξεκινήσει, μου λέει κάποιος που γνωρίζει, η πόρνη βάζει μπρος το κοντέρ του χρόνου στο μυαλό της, έχεις δύο με τρία λεπτά μπροστά σου. Κάθε παράταση πληρώνεται επιπλέον όπως και κάθε έξτρα επιθυμία. Βλέπω τους πελάτες να βγαίνουν με το κεφάλι κάτω τρικλίζοντας — αυτές άψογες κι αμετακίνητες, φτιάχνουν λίγο το μαλλί ξανακάθονται στα σκαμπώ.

Ξέρω ότι θα επιστρέψω στην Ελλάδα εθισμένη στην ηδονοβλεψία. Από το παράθυρο μου, στον πρώτο όροφο του πρώην μπουρδέλου, μελετώ την επιθυμία του ανθρώπου να ζει με ψευδαισθήσεις. Είναι μία απο τις πιο διδακτικές εμπειρίες που έχω κάνει.

Οι πιο γελοίοι όλων είναι οι τουρίστες. Έρχονται με τις οικογένειες τους και τραβάνε φωτογραφίες. Δεν μπορούν να τραβήξουν τις πόρνες, παντού υπάρχουν αυτοκόλλητα ”’no pictures” και ξέρουν ότι οι προστάτες θα τους σπάσουν στο ξύλο αν το επιχειρήσουν. Φωτογραφίζουν λοιπόν εμένα καθώς κάθομαι στο ατελιέ δίπλα στη βιτρίνα του δρόμου και κεντάω. Νομίζουν ότι είναι ”εκτός βάρδιας”. Κανείς δεν προσέχει ότι είναι εργαστήριο κι όχι πορνείο. Αυτό θέλουν να δουν αυτό βλέπουν. Πρώτα φωτογραφίζουν και μετά κοιτάνε. Είναι θλιβερό όν ο τουρίστας. Συλλέγει εμπειρίες που ποτέ δεν έκανε ούτε πρόκειται να κατανοήσει πως γίνονται. Θα δείξει την φάτσα μου στους φίλους του σε κάποιο βαρετό slides show με κριτσίνια και μπύρα και θα πει: ”Πόρνη στο Άμστερνταμ, την φωτογράφισα παρά την απαγόρευση”. Τους συνοδεύουν γυναίκες που κακαρίζουν βλέποντας τα κορίτσια. Κάποιες φιλάνε περιπαθώς τον αγαπημένο τους μπροστά στα τζάμια του πορνείου. Αναρωτιέμαι γιατί;

Κοιτάω τα πρόσωπα των αντρών που θέλουν να αγοράσουν λίγα λεπτά από την ζωή μίας πόρνης. Η έκφραση τους μοιάζει με αυτή των γυναικών όταν κοιτάνε ένα ακριβό ζευγάρι παπούτσια που πιστεύουν ότι θα τις κάνει επιθυμητές και συνακόλουθα δυνατές. Θέλουν, αλλά δεν ξέρουν αν αντέχει η τσέπη τους. Παρατηρώ επίσης: όταν οι πόρνες τους χαμογελάνε, το πρόσωπο όλων των ανδρών λάμπει.

Κανείς στο Άμστερνταμ δεν πάει στο πορνείο για το σεξ. Σεξ μπορείς να βρεις εύκολα τζάμπα. Στο πορνείο πας για την ψευδαίσθηση της δύναμης για να παίξεις το παιχνίδι της εξουσίας και της υποταγής.

Δεν μου αρέσει η πορνεία. Δεν μου αρέσει η μετατροπή του ανθρώπινου σώματος σε πράγμα. Ευτυχισμένες πόρνες δεν θα βρεις ούτε στα αυτοδιαχειριζόμενα πορνεία του Άμστερνταμ. Ακούς ιστορίες τράφικινγκ, κακοποίησης, ναρκωτικών, απόγνωσης. φτώχειας. Το αξιακό μας σύστημα, ωστόσο, θεοποιεί και λατρεύει τα σύμβολα της εξουσίας: χρήμα, αξιώματα, σχέσης πατρωνείας και δουλικότητας. Το να ονειρεύεται κανείς ότι θα καταργήσει μόνο την πορνεία είναι τουλάχιστον αφελές.

Δεν ξέρω αν οι Ολλάνδοι, νομιμοποίησαν το 2000 τις πόρνες για λόγους ανεκτικότητας ή πρακτικότητας: νομιμοποιούμε ό,τι δεν μπορούμε διαφορετικά να ελέγχξουμε. Βλέποντας ωστόσο ότι η αγορά του σεξ κινεί την αγορά του τουρισμού και τα συμπαρομαρτούντα, είναι μάλλον ανεδαφικό οικονομικά να την καταργήσουν ή να την περιορίσουν ή, όπως είναι το φιλόδοξο σχέδιο του Red Light Design, να δημιουργήσουν εναλλακτικές χρήσεις των κτιρίων.

Το άγαλμα ”Belle”, αφιερωμένο στην άγνωστη πόρνη, προτρέπει με την επιγραφή: “Σεβαστείτε τους εργαζόμενους στη βιομηχανίας του σεξ σε ολόκληρο τον κόσμο!” Είναι τοποθετημένο μπροστά στην αρχαιότερη εκκλησία της πόλης την Άουντε Κέρκ (Oude Kerk) που ρίχνει τη σκιά της πάνω στο σπίτι μου και το πορνείο δίπλα. Το γραφείο του πάστορα βλέπει στο πορνείο. Γελάω με τους Αμερικάνους τουρίστες: ”Μα γιατί έκτισαν την εκκλησία δίπλα στα πορνεία;” ρωτάνε με αφέλεια. Η Άουντε Κέρκ υπάρχει από τον 13ο αιώνα. Το πάτωμα της είναι καλυμμένο με τάφους. Δέκα χιλιάδες νεκροί είναι θαμμένοι εδώ, μεταξύ των οποίων και η περιβόητη Σάσκια, η όμορφη γυναίκα του Ρέμπραντ. Περπατάμε πάνω στους τάφους. Ελάχιστα στοιχεία ξεχωρίζουν τον έναν από τον άλλο. Εδώ, βασιλιάς και φτωχός κείτονται μαζί. Προτεσταντισμός! ‘Χριστιανισμός χωρίς Χριστό, σκορδαλία χωρίς σκόρδο” έλεγε για τους προτεστάντες ο Ροϊδης. Όντως, ένα μεγάλο μέρος των Ολλανδών είναι άθεοι ή κοσμικοί — παρά τις ”καλβινιστικές νησίδες” στο βορρά όπου οι άνθρωποι ζουν όπως τον 18ο αιώνα.

Δευτέρα με Παρασκευή οι θαμώνες της Red Light District έργάζονται. Σάββατο ξεφαντώνουν. Γίνεται το έλα να δεις όχι μόνο στην ξηρά αλλά και μέσα στο ποτάμι με ημίγυμνες μεθυσμένες παρέες Ολλανδών να πίνουν και να χορεύουν μέσα τις βάρκες. Κυριακή ανάπαυση και Δευτέρα ψυχή στους δρόμους της Red Light District. Αναρωτιέμαι τι να την κάνεις την αθεϊα, όταν οι επτά αρετές του προτεσταντισμού είναι ενσωματωμένες στο ‘hard drive’ σου;

Κόβω εισιτήριο για την επίσκεψη της Άουντε Κέρκ και την  έκθεση φωτογραφίας που φιλοξενεί αυτή την εποχή. Στην είσοδο μου δίνουν μία κονκάρδα. Διαβάζω: 400 ΝΥ και βλέπω την Ολλανδία σχεδιασμένη με μπλε και κόκκινες ρίγες — παραπέμπουν στην αμερικάνικη σημαία. Τί σημαίνει αυτό; ρωτάω. “400 χρόνια Νέα Υόρκη”, μου απαντά ο ταμίας. Σκέφτομαι. Λέω: το Νέο Άμστερνταμ! Ο ταμίας μου χαμογελά ικανοποιημένος. Πώς θα ήταν άραγε η Νέα Υόρκη αν το μικρό οχυρό της Γουώλ Στρητ στο Μανχάταν είχε παραμείνει σε ολλανδικά χέρια;

Ένα λεπτό από το σπίτι μου απέναντι από το σπίτι με τις οκτώ πόρνες διασχίζοντας τη γέφυρα είναι το σπίτι του Κοραή, όπως με πληροφορεί η ταμπέλα στα ελληνικά και τα ολλάνδικά. Βλέπει στο κανάλι. Στην εποχή του πάλι πορνεία ήταν γεμάτος ο τόπος, καθότι το παλιό λιμάνι βρίσκεται λίγο παραπάνω. Περίεργο μέρος διάλεξε να μείνει.

Ζω ανάμεσα σε πόρνες, μαστρωπούς, εμπόρους λευκής σαρκός και ναρκωτικών, πρεζόνια, χασικλήδες, νταβατζήδες αλλά η Red Light District του Άμστερνταμ είναι λιγότερο επικίνδυνη από το κέντρο της Αθήνας (όπου μένω). Παρεπιπτόντως, η ελληνική τηλεόραση είναι πιο χυδαία από τα πορνομάγαζα με τα εκπτωτικά πολύχρωμα ντίλντος παραταγμένα στη βιτρίνα. Αυτά τουλάχιστον αποσκοπούν στο να κάνουν τον κόσμο να χαρεί.

Αμστερνταμ, 2009

* Η Λουκία Ρίτσαρντς είναι εικαστικός και συμμετείχε στο πρόγραμμα Red Light Design του Ted Noten Atelier σε συνεργασία με τον Δήμο του Άμστερνταμ και την εταiρεία Droog Design 

*Μύθοι 2015* @ SCHMUCK: Γιατί είχαμε επιτυχία; Μία πρώτη αποτίμηση

Photo: Systemalab, Peristeriones rings, 2013. 3D Print.

Χθες ολοκληρώθηκε η έκθεση *Μύθοι 2015* στο πλαίσιο της Schmuck-Munich Jewellery Week, υπο-ενότητα περί της καινοτόμου φορέσιμης τέχνης του κοσμήματος μέσα στην γιγαντιαία διοργάνωση που ονομάζεται Internationale Handwerks- und Designmesse και χρηματοδοτείται από το ομοσπονδιακό υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας, το Τεχνικό Επιμελητήριο του Μονάχου και την πόλη του Μονάχου.

Στην εβδομάδα που διήρκεσε η έκθεση υποδεχθήκαμε εκατοντάδες  επισκέπτες από την Γερμανία, Ολλανδία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Κορέα, Κίνα, Ταϊβάν, Αργεντινή, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Βέλγιο, Γαλλία, Αγγλία, Κολομβία, Καναδά, Αυστραλία, Φιλανδία κλπ.

Πανεπιστημιακές τάξεις με καθηγητές και φοιτητές, συλλέκτες, φιλότεχνοι, οι διοργανωτές της Σιεράντ, της Χόγια και της Σμουκ, δημοσιογράφοι κια μπλογκερς, ζωντανοί θρύλοι του κοσμήματος όπως ο Οττο Κύντσλι, γκαλερίστες, επιμελητές και μέλη επιτροπών βραβείων, γνωστοί ντηζάινερς όπως η Λίντα Σωβινέ από το Βέλγιο και η Ντάιαν Πόρτερ από την Αγγλία πέρασαν από την γκαλερί, μας έδωσαν συγχαρητήρια για τη διοργάνωση, την επιλογή των καλλιτεχνών, το κόνσεπτ και το στήσιμο της έκθεσης, συζήτησαν μαζί μας στα γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά, μας έδωσαν φηντ μπακ, προώθησαν την έκθεση μας με δικές τους αναρτήσεις στα σόσιαλ μήντια, ενώ ήδη έγιναν προτάσεις συνεργασίες σε μέλη της ομάδας μας.

Είναι μία τεράστια επιτυχία σε μία εποχή που η εικόνα της Ελλάδας στη Δύση πνέει τα λοίσθια.

Θέλω να κάνω μία πρώτη αποτίμηση και να εξηγήσω τι κάνουμε.
Η εμπειρία μας ενδεχομένως φανεί χρήσιμη και σε αναγνώστες που ουδεμία σχέση δεν εχουν με το εικαστικό κόσμημα, το ντηζάιν ή τις καλές τέχνες.

Η έκθεση Μύθοι 2015 που παρουσιάστηκε στην γκαλερί Βέλτράουμ του Μονάχου, με επιμελητές την Λουκία Ρίτσαρντς και τον Κρίστοφ Τσίγκλερ, ΔΕΝ πήρε ούτε μία δεκάρα από το ελληνικό κράτος.

Την έκθεση αυτή την χρηματοδότησαν — πολλοί από αυτούς με πικρές θυσίες — οι ίδιοι οι συμμετέχοντες.
Τους μιλησα για την επένδυση που κάνουν τώρα, για να πάρουν το χ, το ψ, το ζ αποτέλεσμα εντός της επόμενης πενταετίας.
Μιλήσαμε αναλυτικά για τους στόχους και τις προσδοκίες τους και συνεχώς τους καταρρίπτω φρούδες ελπίδες και ψευδαισθήσεις.

Εν συντομία, την κύρια ψευδαίσθηση συνοψίζει η φράση — που είμαι σίγουρη πολλοί Ελληνάρες θα την βρουν αμερικανιά:

The only place you find “success” before “work” is in the dictionary!

Τους ευχαριστώ θερμά που μου εμπιστεύτηκαν να διαχειριστώ τα χρήματα τους και προσπαθώ να δικαιώσω την εμπιστοσύνη τους αρνούμενη να τους ταϊζω παραμύθια ότι π.χ. είναι οι καλλίτερες, οι πρώτες και πράσινα άλογα. Τους μαθαίνω να δυσπιστούν με όσους τους υπόσχονται άκοπα μεγαλεία.
Τους επισημαίνω ότι η τέχνη — όπως και η ζωή — είναι ένας μαραθώνιος. Χωρίς αντοχή, εμπειρία και ενέργεια δεν θα τα καταφέρουν.

Τους υπενθυμίζω την καταπληκτική ατάκα από ταινία του Κλιντ Ηστγουντ:

Winners are willing to do what losers aren’ t

και τους σκληραγωγώ.

Αμερικανίες:
Εστω!

Επί επτά ημέρες όμως ουρά περίμεναν καθημερινά έξω από την γκαλερί στις 2 μμ που ανοίγαμε και ο κύκλος του εικαστικού κοσμήματος στο Μόναχο μιλούσε για τους Μύθους 2015!

Οχι για το πόσο ξεφτίλες είμαστε, αλλά για το ότι *Είδαμε επιτέλους μία άλλη Ελλάδα*, όπως μας συνεχάρη η διευθύντρια της μεγαλύτερης ολλανδικής έκθεσης κοσμήματος, της Σιεράντ, στην προσφατη επίσκεψη της. Τις φωτογραφικές της εντυπώσεις κάναμε σαίαρ στο Φαίησμπουκ.

Ο συνολικός προϋπολογισμός της προετοιμασίας, κατασκευών, αμοιβών συνεργατών, μεταφορών, ενοικίων, διαφήμισης και Δημοσίων Σχέσεων, του coaching των συμμετεχόντων για τη βελτίωση του ντηζάιν των έργων τους, καθώς και των μίνι αμοιβών των δύο επιμελητών – εμού και του Κρίστοφ– δεν υπερβαίνει τα 15.000 ευρώ (δέκα πέντε).

Για όσους γνωρίζουν τι σημαινει να επιμελείσαι επί τρεις μήνες και να στήνεις έκθεση για 17 άτομα σε σημαντικότατη διοργάνωση επτά ημερών στη δυτική Ευρώπη, συνειδητοποιούν ότι το ποσό είναι γελοίο.
Είναι όμως ρεαλιστικό και εφικτό, όταν έχεις κόνσεπτ και ξέρεις τον τρόπο πως θα το εφαρμόσεις κι έχεις διδαχθεί στο (γερμανικό) πανεπιστήμιο,
ότι στο εξιμπίσιον ντηζάιν μαγκιά είναι να στήνεις *παππάδες* με ελάχιστα χρήματα. Ο,τι άλλο είναι σπατάλη και φιγούρα.

Οι απόγονοι των βαρβάρων, πλην όμως δικαίων, αλληλέγγυων και εργατικών Τευτόνων που περιγράφουν οι Ρωμαίοι συγγραφείς, φιγούρα ούτε την εποχή του Τάκιτου γούσταραν ούτε τώρα γουστάρουν.

Θέλαμε να κάνουμε μία έκθεση για τον τρόπο που βλέπουμε την θέση του ελληνικού εικαστικού κόσμημα στο διεθνές γίγνεσθαι, καθώς η Σμουκ είναι η σημαντικότερη έκθεση του είδους της στην Ευρώπη και μέσα στις 3 καλύτερες στον κόσμο.

Η στρατηγική μας δικαιωθηκε πλήρως.

Θέλαμε να κάνουμε μία έκθεση για το διεθνές κοινό και όχι για τους σαχλούς αγροίκους με τα βιζόν από κουνέλι και τα τζαμάκια-μπριγιάν που παριστάνουν τους πλούσιους αστούς σε αυτό που στα ελληνικά καταχρηστικά — με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις μέσα στο καρκατσουλιό του χώρου — αποκαλείται *γκαλερί*.

Πείτε με σνομπ.

Είμαι ανεξάρτητη εικαστικός και έχω το μεγάλο προνόμιο να λέω και να γραφω την γνώμη μου.
Δεν εχω ανάγκη κανέναν ούτε για τα χρήματα ούτε τα λάικ του.
Ας κάνει ο καθείς τη δουλειά που γνωρίζει καλά. Εγώ σιτίζομαι πουλώντας ιδέες μου.

Θέλαμε, με άλλα λόγια, να μάθουμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος στο Μόναχο κι όχι να στήσουμε ένα τσαντήρι του στυλ:
πάμε για γιούρια, εμείς οι Ελληνάρες, είμαστε οι καλυτεροι του κόσμου, εμείς κτίζαμε Παρθενώνες κι αυτοί τρώγανε βαλανίδια, και μετά με την ουρά κάτω από τα σκέλια να αρχίσουμε την κλάψα ότι οι κακοί ξένοι δεν μας καταλαβαίνουν και μας φθονούν, γιατι εμείς φοράμε γούνες από γάτες, ενώ αυτοί έρχονται με τα αθλητικά ντυμμένοι σαν λέτσοι.

Μίλησα για στρατηγική, γιατί χωρίς στρατηγική δεν πετυχαίνεις τίποτα.
“Success is by design”, λένε οι Αμερικάνοι, δεν έρχεται η επιτυχία τυχαία και σου κτυπά την πόρτα.

Το κόνσεπτ μας βασίστηκε στα εξής δεδομένα:

1. Εχουμε μία ομάδα, εκ των οποίων ελάχιστοι μόνο είχαν εμπειρία κι ακόμα λιγότεροι φήμη στο εξωτερικό.

2. Εχουμε μία ομάδα, εκ των οποίων ελάχιστοι μόνο είχαν κάνει σπουδές ντηζάιν ή τεχνών σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και γνώριζαν τι εστί ντηζάιν, κονσεπτ, ντέντλάιν, πειθαρχία, λόου προφάιλ, ρεαλιστικές προσδοκίες

3. Εχουμε μία ομάδα, εκ των οποίων οι περισσότεροι θα χρειαζόντουσαν *θεραπεία σοκ* για να αποβάλουν όσα έμαθαν στην Ελλάδα είτε σχεδιαστικά είτε σε επίπεδο ψυχολογίας, συμπεριφοράς και προσδοκιών. Είχαμε δηλαδή υλικό για μία ομάδα *λάθος* που χρειάστηκε να το αποσυνδέσουμε και να το ξανασυναρμολογήσουμε εξ αρχής.

4. Εχουμε εξαιρετικά χαμηλό μπάτζεντ και ερχόμαστε από μία χώρα που την βρίζουν νυχθημερόν στο εξωτερικό για τους λόγους που την βρίζουν.

5. Εχουμε γνωριμίες και άριστες πρσωπικές σχέσεις από παλαιότερες επιτυχημένες μας συνεργασίες, ο Κρίστοφ κι εγώ, στην Γερμανία και την Ολλανδία.

6. Εχουμε μία διοργάνωση όπου εκθέτει ή επισκέπτεται η κρεμ ντε λα κρεμ του χώρου, στο γήπεδο της οποίας λόγω έλλειψης φήμης, αλλά και έλλειψης εικαστικής αρτιότητας της πλειονότητας των συμμετεχόντων ΔΕΝ μπορούμε να παίξουμε, γιατί θα μας πάρουν τα σώβρακα.

Εχουμε όμως μυαλό και ψυχραιμία, την αδυναμία μας να την κάνουμε πλεονέκτημα.
ήτοι: ΔΕΝ μπορούμε να παρουσιάσουμε το κόσμημα πίσω από μία βιτρίνα με ελάχιστη παρέμβαση, γιατί ΔΕΝ μιλά από μόνο του.

Για να αναδειχθεί πρέπει να του φτιάξουμε ένα νέο κόσμο, όπου εκεί ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ με τίποτα άλλο παρα μόνο με το αν λέει αυτά που υπόσχεται.

Ετσι αποφασίσαμε να φτιάξουμε εμείς το γήπεδο όπου θα παίξουμε: τις δύο εγκαταστάσεις του Κρίστοφ Τσίγκλερ.

7. Εχουμε πρωσική πειθαρχία και μεγάλη πείρα στη διοργανωση και στήσιμο εκθεσεων με μικροσκοπικό΄μπάτζεντ και πολύ στενά ντεντλάινς. Εχουμε
τεράστιες σωματικές και ψυχικές αντοχές.

8. Εχουν προηγηθεί μία σειρά σιχαμένων εκθέσων για την *Ελλάδα της Κρίσης* στην Γερμανία όπου ξανά μανά ακούμε το ίδιο σκοπό: μιζέριας, κακομοιριάς, κρίση και πώς ένας φτωχός καλλιτέχνης στην Ελλάδα διαλογίζεται για τα εσώψυχα του. Ψευτιά, δηλαδή.

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΔΕΙΧΝΑΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ.- αυτό αποφασίσαμε.

Θέλει τόλμη το να μιλήσει κανείς για την μαρτυρική ζωή της γιαγιάς της Υακίνθης Οικονόμου στην προπολεμική Ηπειρο και για την συνεχιζόμενη ανισότητα των δύο φύλων και τη μειονεκτική θέση της γυναίκας, ακόμα στον πρωτο κόσμο,

ή για την έκρηξη στο μυαλό της Μαριάννας Τζούτη, όταν αποφασίζει ότι θα διακόψει τις βαρετές σπουδες για το *χαρτί* και την *ζωή εν τάφω* για να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει στην ζωή της

ή για την αρχική σημασία του κοσμήματος, την μήτρα του πολιτισμού, την αποτροπή των κακών πνευμάτων — όπως έδειξε στη συγκλοντιστική περφόρμανς των εγκαινίων η Σοφία Ζαράρη.

Ε, ναι! τότε η τόλμη να ξεγυμνωθείς συγκινεί και ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

Δεν είσαι πια μόνος κι ανάδελφος σε αυτόν τον κόσμο, ένα χαμένο ταλέντο σε μία χαμένη άνοιξη, αλλά ζεις στην Δύση του Μάρτη του 2015.
Μιλάς την γλώσσα που μιλάει η πρωτοπορία και όχι το ιδίωμα του μπον πουρ λ οριάν.

Αυτή η αλήθεια λείπει από την πλειονότητα των σχεδιαστών στον διεθνή χώρο. Υπάρχουν πολλά φιλόπονα, νεαρά ταλέντα.
Ανθρωποι έτοιμοι να μοιραστούν το τι κατάλαβαν στην ζωή τους, δεν υπάρχουν.

Η αλήθεια των βιωμάτων των συμμετεχόντων και το γενναιόδωρο μοίρασμα τους θα γινόταν ο Δούρειος Ιππος μας.

Αυτό κάναμε και η στρατηγική μας δικαιώθηκε.

Οι επισκέπτες δεν μένουν στο αν το κόλλημα ή το δέσιμο ενός κοσμήματος έχει τεχνικό λάθος.
Το ξεχνάνε, καθώς σκουπίζουν τα δάκρυα τους — και δεν υπερβάλλω καθόλου: κλαινε καθημερινά, καθώς ακούν τις σκέψεις μας για την γιαγιά Ελένη, την Ανάσταση της χώρας ή το τι οδήγησε μία φανατική αναγνώστρια των μπαντ ντεσινέ να πει με το κολιέ της Ζε Σουί Σαρλί: Αυτή είναι η θέση μου και δεν μπορώ να κάνω ούτε ένα βήμα πίσω!

Μόνο με αλήθεια κερδίζεις τον σεβασμό στον χώρο μας.

Οι δύο εγκαταστάσεις που έφτιαξε ο Κρίστοφ Τσίγκλερ αποδίδουν τις σκέψεις μας για την Ελλάδα του 2015:

Ο θεατής περνά από τον Λαβύρινθο της Κρίσης στο Δάσος της Τρέλας.

Από το 2009 — διηγούμαστε στους επισκέπτες — ο κόσμος στην Ελλάδα περνά απο το ένα δωμάτιο ενός φοβερού Λαβυρίνθου σε ένα άλλο χωρίς να βλέπει φως ή έξοδο. Αυτή η διαδικασία τον τρέλανε.

Ετσι με το λίγο φώς που νόμισε ότι είδε, πέρασε στο Δάσος της Τρέλας όπου όλα είναι αντεστραμμένα και οι αντανακλάσεις των χρωμάτων που προκαλούν οι φωτισμοί νέον είναι σαν να έχει κάποιος τριπάρει.
Ως άλλη Αγαύη που τρέχει πάνω κάτω με το κομμένο κεφάλι του γιού της υπό μάλης βγάζοντας άναρθρες καρυγές, πιστεύει ότι θριαμβεύει.
Ετσι αφιονισμένοι από στυγερούς δημαγωγούς τρέχουν προς τον γκρεμό οι Ελληνες – ΣΗΜΕΡΑ.

Στην ερωτηση δε επισκεπτών γιατι οι βιτρίνες μας είναι φτιαγμένες από χαρτοκιβώτια λέμε το εξής:

Στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, χιλιάδες άστεγοι κοιμούνται κάθε νύχτα σε σπίτια από χαρτόκουτα.
Θα ήταν γελοίο, εμείς που ερχόμαστε από μία κατεστραμμένη χώρα να παρουσιάσουμε τα έργα που γεννήθηκαν με τόσες θυσίες και τέτοια βιώματα πίσω από χάι τεκ ή κυριλέ προθήκες ή να κάνουμε μία παρουσίαση ντε λυξ όπως ο Καρτιέ ή ο βαν Κληφ.

Νεο-πλουτίστικα ευρήματα ίσως ταιριάζουν σε εκθέσεις ομοτέχνων στα Ενωμένα Σουηδικά Χαλιφάτα, όχι όμως στην Γερμανία όπου ο επισκέπτης δεν μασά και μπορεί ανά πάσα στιγμή μπορεί να γυρίσει και να στην πει:

“Καλά εσείς κλαίγεστε ότι δεν υπάρχει σάλιο. Την χλίδα αυτή με τα δικά μας τα λεφτά την στήσατε, ρε;”

υ.γ. Φυσικά μέσα σε αυτή την επιτυχία δεν μπορεί να λείψει η σφήνα της ελληνικής γελοιότητας: Πριν ο αλέκτωρ λαλήσει, διάφοροι άσχετοι με τη διοργάνωση και παντελώς άγνωστοι σε εμάς ισχυρίζονται δημόσια ότι είναι συνεργάτες μας ή ότι τους παρακαλούσαμε — λέει!!!! — να συνεργαστούν μαζί μας, αλλά αυτοί δεν θέλανε.

υ.γ.2 Η έκθεση όμως δεν σταματά εδώ. Μείνετε συντονισμένοι, γιατί η εικονική μας έκθεση ΤΩΡΑ ξεκινά!