“Shit the shooter in your brain, Lena”

elafi

“Shoot the shit out of your brains” – Προτροπή της Λένας Κιτσοπουλου από την *ταινία* της.

“Shit the shooter in your brain, Lena”, Προτροπή δική μου προς τη δημιουργό.

Το καλοκαίρι 2007 χιλιάδες στρέμματα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας έγιναν σταχτη. Ο ουρανός της Αττικής ήταν επί μέρες σκοτεινός. Η βεράντα μου καλύφθηκε από κίτρινη σκόνη. Μεταξύ των θυματων της ανεξέλεγχτης πυρκαγιας ήταν το προστατευόμενο είδος των κόκκινων ελαφιών της Πάρνηθας. Δεν ήταν μόνον η φωτιά όμως που τα απειλούσε με εξαφάνιση. Τα βράδια λαθροκυνηγοί κυνηγούσαν και σκότωναν τα τρομαγμένα ζώα, οσα ειχαν σωθεί, καθώς το κρέας τους πωλείτο ως ακριβό εδεσμα σε εστιατόρια πολυτελείας – γράφτηκε κι ελέγχη τότε.

Η ιστορία με την πυρκαγιά και μετά τους λαθροκυνηγούς με σοκάρισε.
Αποτύπωσα τη μνήμη των κόκκινων ελαφιών και του μαρτυρίου τους στη *σημαία* μου χρησιμοποιώντας το μοτίβο του ελαφιού στα κεντήματα των Ιονίων Νήσων του 18ου και 19ου αιώνα. Δύναμη, υπερηφάνεια, ζωή σημαίνει στην γλώσσα της ελληνικής κεντητικής. Το έργο αυτό εχει ταξιδεύσει πολύ: Αμστερνταμ, Βερολίνο, Αμβούργο, Μόναχο, Ντέσαου, Αθήνα, Αμβέρσα, Ροτερνταμ έχει εκτεθεί ξανά και ξανά δίνοντας μου την ευκαιρία να μιλήσω στους επισκέπτες των εκεθέσεων μου για τα ελάφια της Πάρνηθας, για το πόσο ανυπεράσπιστα είναι φυση και ζώα στην Ελλάδα, για το ποσο μικρή είναι η οικολογική συνείδηση των Ελλήνων. Απο το ανοικτό στόμα των κεντημένων ελαφιών βγαινει μία κραυγή. Σκεφτείτε εσείς, τι φωνάζουν.

Η πυρκαγιά του 2007 κινητητοποίησε ένα μεγάλο μέρος Αθηναίων σε μία αυθόρμητη α-κομματική συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος που στάθηκε προδρομος – ίσως – των Αγανακτισμένων. Κανένα σύνθημα, καμμία λέξη, κανένα λογίδριο. Μόνο χιλιάδες χέρια υψώθηκαν προς την πιο δίκαια μούντζα που εκτοξεύτηκε ποτέ προς το κτίριο του ελληνικού κοινοβουλίου. Οι απρεπεις χειρονομίες δεν λύνουν τίποτα και είναι λαϊκισμός – το γνωρίζουμε. Η ιστορία μας έδειξε ομως ότι οταν μουντζες και κατάρες σωρεύονται, το πολιτικό κεφάλαιο της εκάστοτε κυβέρνησης τελειώνει.

Τοτε, το 2007 έπεσε η αυλαία για όσους Ελληνες καλλιτέχνες φιλοδοξούσαν, ισως, κάποια μέρα, κι αυτοί να εγκιβωτίσουν καρχαρίες σε φορμόλη ή να κάνουν τατουάζ σε γουρούνια και μετά να τα σφάξουν κ.α.π. οπως είχαν κάνει Βρετανοί και Βέλγοι *συνάδελφοι* τους είκοσι χρόνια περιπου νωρίτερα.
Οταν έχουν καεί και ξανακαεί ελάφια, πουλιά, λαγοί, χελώνες, *θηράματα* στην πατρίδα σου, επί 4 δεκαετίες, γίνεσαι πιο προσεκτικός με την κριτική σου στον *κακό καπιταλισμό*, οταν αυτή απαιτεί αναίτια θυσία ζώων.

Αυτό το λέω για το συνονθυλευμα κοινοτυπίας, ασχήμειας κι αμοραλισμού που μία ηθοποιός ονοματι Λένα Κιτσοπούλου αποκαλεί *ταινία*. Υπερέβη κάθε κόκκινη γραμμή όχι τέχνης, αλλα κοινωνικής ανοχής. Θλίβομαι για όσους/ες εν γνώσει ή εν αγνοία τους υπστηριξαν μία δολοφόνο άγριων ζώων στο εγχείρημα της, σε μία χώρα οπου ο κάθε απωθημένος σαδιστής κρεμάει σκυλους, πυροβολεί άλογα, δηλητηριάζει γάτες – συχνά ως *εξάσκηση* πριν (αν τα καταφέρει) χτυπήσει ή δολοφονησει αδύναμους ανθρώπους.

Το πνεύμα των 90ς – χυδαίος, αδηφάγος και νο φιουτσορ καπιτιλισμός, αντικαταστάθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 2010 από τις αισθητικές κι εννοιολογικές προτιμησεις της εκο-ελίτ – κυριολεκτικής δε ελίτ, αν όχι αριστοκρατίας.
Ενδεικτικά νεα πρότυπα:
ο Νταβίντ ντε Ρότσιλντ πλοήγησε το Πλαστίκι και διεσχισε τους ωκεανούς πάνω σε πλαστικά μπουκάλια, ενώ ο Πιερ Κασιράγκι, δεινός ιστιοπλόος, πέρασε την Γκρέτα από την Ευρώπη στις ΗΠΑ προ ολίγων μηνών. Και τα δύο πρότζεκτς εχουν ως στόχο την αφύπνιση του κοινού για την κλιματική αλλαγή και τη ρύπανση των ωκεανών.
Στον πρωτοπόρο σε αυτό το θέμα χώρο του κοσμήματος, ηδη από τα μέσα της δεκαείας του 2000, εθεσπίστηκαν ως πρακτική, ηθικά και περιβαντολλογικά ορθή, τα έξι C, στην αποκτηση κι επεξεργασία υλικών: No child labor/ no chemistry / no charcoal / no civil war / no unfair commerce / no post-colonnial terms. Μπορούμε – κι επιβάλλεται – ολα τα ανωτέρω να τα κριτικάρουμε και να αντιπροτείνουμε απεριόριστες βελτιώσεις τους.
Αυτή είναι ομως η *νέα δημοκρατία της τέχνης* σήμερα. Η κατάλυση υπαρκτής ή φανταστικής ιεραρχίας και η ελευθερία του λόγου είναι απο τα sine qua non αυτης της δημοκρατίας, συνεπικουρούμενης από τη δύναμη της διασποράς της είδησης και της αποψης μέσω της τεχνολογίας.

Η εποχή που ένας καλλιτεχνης, με ή χωρίς εισαγωγικά, έγραφε στο γόνατο μία ανόητη δικαιολογία για τις άθλιες πράξεις του/της αναμένοντας το κοινό – το οποιο προφανώς θεωρουσε αγράμματο κι αστοιχείωτο – να τον/την χειροκροτήσει, έπιανε μία καραμπίνα και όποιον πάρει ο Χαρος, έχει περάσει ανεπιστρεπί.

Η έκδοση που διανέμει στους πελάτες του κάθε χρόνο ΤΟ στάτους σύμπολ ρολόι Ρολεξ φέτος περιλαμβάνει στο κεφάλαιο The World Changers μονο νεαρους επιστήμονες που εργάζονται σε προγράμματα κοινής ωφελείας ιατρικά και περιβαντολλογικά, στον επονομαζόμενο Τρίτο κόσμο. Ο τόμος πιστοποιεί το ενδιαφερον της εταιρίας για τη διάσωση των ωκεανων και τον πρασινο προσανατολισμό της.

Οι έχοντες και κατέχοντες σήμερα – αυτοί που αγαπούν κι αγοράζουν τέχνη – έχουν άλλες αξίες. Ο κόσμος αλλάζει και πιστευω ότι αλλαζει προς το καλύτερο. Ας αναρωτηθουμε τώρα αν οι αξίες της – υποτιθέμενης – ελληνικης αριστοκρατίας του πνεύματος είναι σύγχρονες ή παρωχημένες.

https://www.onassis.org/video/lalka-lena-kitsopoulou?fbclid=IwAR0lyNmfMaMRpNs_WX1YB2MaRk1C9zIGs85Hezss65sst0alFIpyTYB6rs8

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s