Loukia Richards: „Tara“ is a comment on the refugee crisis and on security, policing and identity in Europe.

EN/GR Photo:„Tara“ from the series „IDs“ (2015) Credit: Christoph Ziegler. Private Collection.

Jewellery is a wearable art and the ideal medium to spread your message in public space.
For me as an artist, jewellery is not just the right medium to reflect on emotions and memories stemming from the traditions of my motherland Greece, but also a perfect communication tool to promote concepts.
My work focus is on politics. Polis -the city – the duty of all citizens to shape it, manage it and – if necessary –  defend it are concepts I work on.
There is no democracy if each one of us stays inactive; and there is no personal goal worth fighting for if tyranny prevails.

Subversion and irony are important elements of my work.

The necklace „The party is over“ (2015) illustrates Jean Claude Juncker’s comment on the political and financial bankruptcy of Greece.

The pectoral ornament „Je suis Charlie!“ was made as a protest against the terror attacks in Paris; it emphasizes the uniqueness of life, diverse expressions of personality and European culture of tolerance.
The icon tradition which is supposed to reflect „divine energies on human face“, a major ideological and aesthetic concept in Orthodox Christianity has greatly influenced my works „Saint“ and „Illuminated“ (2016).
I experienced poverty and existential crisis after Greece’s bankruptcy. This is how I rediscovered the „Arte Povera“ and the crafts tradition of my country.
The old, worn off, trash I use in my wok is much more than my commitment to the environmentally conscious trend of upcycling; this is the right material to talk about the „Nouveaux Pauvres“ of Greece who liquidate their family heirlooms at pawn houses and replace the lost glamor with cheap copies. This is what my work „Puma“ (2016) is about.

I admire the openness, phantasy, courage of the Greek tradition to take over elements from other cultures  – such as the Persian, Ottoman, Armenian – and creatively integrate them into a new genre.

Textile, recycling and collage are evident in my work. I use weaving, sewing, knitting and embroidery techniques that Greek goldsmiths master for centuries. However, instead of using gold wire or thread, I apply simple materials and „reanimate“ my country’s tradition in a new context.


Το κόσμημα ως φορέσιμη τέχνη είναι το ιδανικό μέσο για να στείλει ένα μήνυμα στο δημόσιο χώρο.
Ως εικαστικός που εργάζομαι με το κόσμημα, δεν είναι μόνο το κατάλληλο μέσο για να αναπολώ συναισθήματα και αναμνήσεις που πηγάζουν από τις παραδόσεις της Ελλάδας, πατρίδας της μητέρας μου, αλλα και το τέλειο εργαλείο επικοινωνίας για να προωθήσω τις ιδέες μου.

Στο επίκεντρο τη δουλειάς μου βρίσκεται η πολιτική. Η Πόλις – από την οποία προέρχεται η λέξη – και το καθήκον των πολιτών να τη διαμορφώσουν, να την διαχειριστούν και να την υπερασπιστούν – αν παραστεί ανάγκη. Αυτές έιναι οι εννοιες με τις οποίες δουλεύω.
Δεν υπάρχει δημοκρατία, αν ο καθένας από εμάς παραμένει ανενεργός και δεν υπάρχει κανένας προσωπικός στόχος που αξίζει τον κόπο να επιδιώξει κανείς, αν η τυραννία επικρατήσει.

Η ανατροπή και η ειρωνία είναι σημαντικά στοιχεία της δουλειάς μου.
Στο κολιέ „The party is over/Το πάρτυ τελείιωσε“ (2015) εικονογραφώ το σχόλιο του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ για την πολιτική κι οικονομική χρεωκοπία της Ελλάδας.

Το επιστήθιο κοσμημα „Je suis Charlie!“ γεννήθηκε ως μία διαμαρτυρία ενάντια στις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Τονίζει την μοναδικότητα της ζωλης, τις ποικίλες εκφάνσεις της προσωπικότητας και την ευρωπαϊκή παράδοση της ανεκτικότητας.

Με τα έργα „Tara“ και „Mr. Coke“ από τη σειρά „IDs“ (2015) προσπαθώ να βρω απάντηση στο ερώτημα: Ποιό είναι το πιο απλό κόσμημα που μπορώ να φτιάξω και να μιλήσω για την ταυτότητα; Η σειράs „IDs“ ειναι επίσης ενα σχόλιο για την προσφυγική κρίση και για θέματα όπως η ασφάλεια, η αστυνόμευση και η πολιτική ταυτότητας στην Ευρώπη.
Η παράδοση των εικόνων που θεωρείται ότι αντανακλα „θείες ενέργειες πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο“, μία σημαντικότατη ιδεολογική και αισθητική έννοια στον ορθόδοξο Χριστιανισμό επηρέασε καθοριστικά τα έργα μου „Saint“ και „Illuminated“ (2016).
Βιώσα η ίδια την φτώχεια και την υπαρξιακή κρίση μετά την χρεωκοπία της Ελλάδας. Ετσι επανανακάλυψα την „Arte Povera“ και την λαϊκή παράδοση της χώρας.
Το παλιό, το φθρμένο, το σκουπίδι που χρησιμοποιώ στα έργα μου, δεν είναι απλώς αντανάκλαση της σύγχρονης τάσης του upcycling. Αντιπροσωπεύει για μένα το κατάλληλο υλικό για να μιλήσω για τους Νεόπτωχους της Ελλάδας που ρευστοποιούν τα οικογενειακά τους κειμήλια στα ενεχυροδανειστήρια και αντικαθιστούν τα „περασμένα μεγαλεία“ με φτηνές απομιμήσεις. Αυτό λέει το έργο μου „Puma“ (2016).

Αυτό που κυρίως με συγκινεί στην ελληνική παράδοση είναι η ελευθερία, η φαντασία, η τολμη να πάρει στοιχεία από άλλους παραδόσεις – περσική, οθωμανική, αρμενική – και να τα εντάξει δημιουργικά σε ένα νέο όλον.

Χρησιμοποιώ τεχνικές του υφάσματος, της ανακύκλωσης και του κολάζ. Υφαίνω, ράβω, πλέκω, κεντάω: αυτά τα γνώριζαν και τα εφάρμοζαν αιώνες τώρα οι Ελληνες αργυροχρυσοχόοι. Ομως, αντί να χρησιμοποιήσω χρυσά σύρματα ή αργυρές κλωστές, παίρνω απλά υλικά και αναβιώνω την παράδοση της χώρας μου σε ένα νέο πλαίσιο.






Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s