A democratic way to make art/Ενας δημοκρατικός τρόπος να κάνεις τέχνη

Picture 2


Art historian Marietta de Bruine wrote the introduction for the Myths 2015 website and you can read it online: http://www.myths2015.de

I met Marietta during one of my Stitchathon sessions in Amsterdam in 2011; we became friends.

She invited me to perform a Stitchathon along with her students at the University of Amsterdam in 2012.

I asked Marietta to wrap up what Myths 2015 – Munich Jewelelry Week was about because she knew various aspects of my work and more importanlty she knew how I think and feel.

Marietta wrote the text you read at the intro of the website in early January in Amsterdam; she also added a “follow-up” that I am adding now the show is over.

Knowing me Marietta imagined our show to be more participative than it was.

My aim in the next shows I will curate in the coming months is to continue presenting jewellery in terms of contemporary art.

One cannot imagine contemporary art deprived of interest for social, economic and political issues.

Jewellery is not art because it is “lovely”; jewellery becomes art when it causes thoughts.

The potential of jewellery to speak out is enormous, for it is a form of wearable/mobile art.

“Myths 2015 @ Munich Jewellery Week” is over.

A new Greek team is now preparing to participate in the next round at Sieraad Amsterdam in November 2015.

Before we start with the presentation of the new team, I would like to close the circle Marietta opened.

Various performances took place during “Myths 2015” at Weltraum Gallery in Munich but not a Stitchathon.

She is right to call it a “democratic way of making art”, for Stitchathon roots in the circle of citizens Homer mentions in Ilias and is inspired by the dawn of Greek theater.

We will have more time for it in the next shows in Greece and Germany.

Here is Marietta’s final section:

Munich, March 2015

In the old days women in Greece but also in the rest of the world came together, working on a quilt, a wedding gown or an outfit for a funeral, in the meantime listening to each others stories and to stories that were part of the heritage of the group.

With the sewing/weaving/ or knitting the personal stories became part of the process of making the material and making these sessions social gatherings of great importance to a community.

As we see in the artworks the stories are still inspiring and can even be a binding factor for a contemporary community.

Some of the art on show will be made during meetings where women, and sometimes also men, work together making either small, individual pieces of jewelry, or working together on one big table cloth, a flag or wall hanging, while the guiding principle of the work will be the telling of a Greek myth.

It can be Medea, or the story of Oidipous, or Iphigenia.

The people working together do not have to be artists, as long as they will participate in the listening and crafting they are makers of the final artwork.

The myth will be told by whomever feels she or he wants to tell a part of it. Personal stories, that relate to the myth can be interwoven into the story/myth telling as well.

And all the time while the story is related, the people taking part in these gatherings work simultaneously with heir hands, either embroidering, or knitting or weaving and the people do become part of the story forming a close knit group.

This is a very modern, contemporary and one might even add democratic way of making art.

A novel way to make art again a part of a greater part of our society.


Η ιστορικός της τέχνης Μαριέτα ντε Μπράουν έγραψε την εισαγωγή για την ιστοσελίδα των Μύθων 2015 που μπορείτε να διαβάσετε στο: http://www.myths2015.de

Συνάντησα την Μαριέτα κατά τη διάρκεια μίας σειράς από Βελονοδρομίες/Stitchathon το 2011 στο Αμστερνταμ.

Γίναμε φίλες.

Με προσκάλεσε να πραγματοποιήσω μία Βελονοδρομία μαζί με τους μαθητές της στο πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ το 2012.

Ζήτησα από τη Μαριέτα να συνοψίσει το πνεύμα της έκθεσης Μύθοι 2015 που θα παρουσιαζόταν στην εβδομάδα Σμουκ στο Μόναχο, γιατί γνώριζε διαφορετικές πτυχές του έργου μου και το κυριότερο, γνώριζε πως σκέφτομαι και αισθάνομαι.

Η Μαριέτα έγραψε το κείμενο που διαβάζετε στη εισαγωγή του σάιτ στις αρχές του Γενάρη του 2015 στο Αμστερνταμ.

Πρόσθεσε και μία “συνέχεια” που τη δημοσιεύω τώρα που η έκθεση τελείωσε.

Γνωρίζοντας εμένα, η Μαριέτα φαντάστηκε την έκθεση πιο “συμμετοχική” από ό,τι ήταν.

Συμμετοχική αποκαλούμε τη σύγχρονη τέχνη, στη δημιουργία της οποίας συμμετέχουν ισότιμα και οι θεατές.

Υπάρχουν βαθμίδες συμμετοχικής τέχνης: από τη απόλυτη συμμετοχή ή ακόμα και την αλλαγή των ρόλων που ακολουθώ εγώ στις περφόρμανς μου με το κοινό παραχωρώντας τους συχνά την *ηγεσία*  της ομάδας και αφήνοντας τους να κατευθύνουν οι θεατές/συντονιστές την πορεία της αφήγησης ή της κατασκευής του έργου έως την κατ’ ελάχιστο συμμετοχική που προϋποθέτει το άνοιγμα του καλλιτέχνη προς τους και την επικοινωνία με τους θεατές.

Οσα δε μέλη της ομάδας άντεξαν το μοίρασμα

(και την εμπιστοσύνη και την ανιδιοτέλεια και την καλόβουλη στάση που αυτό προϋποθέτει)

προχώρησαν πολύ, άνοιξαν κι άνθισαν.

Ο δικός μου στόχος στις εκθέσεις εικαστικού κοσμήματος που θα επιμεληθώ τους επόμενους μήνες είναι να συνεχίζω να παρουσιάζω το κόσμημα σε όρους σύγχρονης τέχνης.

Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τη σύγχρονη τέχνη απογυμνωμένη από την ανάγκη να μιλήσει για κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά θέματα.

Το κόσμημα δεν είναι τέχνη επειδή είναι *γλυκούλικο*. Το κόσμημα γίνεται τέχνη όταν προκαλεί σκέψεις.

Ως φορέσιμη τέχνη το κόσμημα έχει το τεράστιο δυναμικό να μιλήσει δυνατά για πολύ σημαντικά θέματα, γιατί είναι φορέσιμη και *κινητή* τέχνη.

Η έκθεση Μύθοι 2015 στην Εβδομάδα Κοσμήματος Σμουκ στο Μόναχο τελείωσε.

Μία νέα ελληνική ομάδα προετοιμάζεται συστηματικά για τη συμμετοχή της στον επόμενο γύρο, τη Σιεράαντ στο Αμστερνταμ τον Νοέμβριο του 2015.

Πριν ξεκινήσουμε με την παρουσίαση της, θέλω να κλείσω τον κύκλο που άνοιξε η Μαριέτα.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης Μύθοι 2015 στο Μόναχο πραγματοποιήθηκαν πολλές περφόρμανς, αλλά όχι Βελονοδρομίες.

Η Μαριέτα έχει δίκιο, όταν αποκαλεί τις Βελονοδρομίες *ένα δημοκρατικό τρόπο να κάνει κανείς τέχνη*, γιατί η έμπνευση τους πηγάζει από τον κύκλο των πολιτών

που αναφέρει ο Ομηρος στην Ιλιάδα και από τις απαρχές του ελληνικού θεάτρου.

Θα έχουμε χρόνο για κάτι τέτοιο στις επόμενες εκθέσεις στη Ελλάδα και την Γερμανία.

Ακολουθεί το τελευταίο μέρος του κείμένου της Μαριέτας:

Μόναχο, Μάρτιος 2015

Τα παλιά τα χρόνια οι γυναίκες στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου, μαζεύονταν κι εργάζονταν μαζί φτιάχνοντας ένα κιλτ, ένα νυφικό ή ένα σάβανο για την κηδεία, ενώ διηγούντο η μία στην άλλη προσωπικές ιστορίες ή ιστορίες που αποτελούσαν μέρος της παράδοσης της ομάδας.

Μαζί με το ράψιμο, την υφαντική ή το πλέξιμο οι προσωπικές ιστορίες έγιναν τμήμα της διαδικασίας κατασκευής του υλικού και αυτές οι συγκεντρώσεις αποτελούσαν κοινωνικά γεγονότα με μεγάλη σημασία στην ζωή της κοινότητας.

Οπως θα δούμε και στα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση, οι ιστορίες αποτελούν ακόμα πηγή έμπνευσης και μπορούν να γίνουν ένας συνδετικός παράγοντας για μία σύγχρονη κοινότητα.

Μερικά από τα έργα που θα δούμε θα φτιαχθούν κατά τη διάρκεια συναντήσεων όπου γυναίκες και μερικές φορές και άντρες εργάζονται μαζί πάνω σε ένα μεγάλο τραπεζομάντηλο ή σε μία σημαία ή σε ένα κομμάτι ύφασμα, ενώ την ομάδα οδηγεί η αφήγηση ενός ελληνικού μύθου.

Μπορεί να είναι η Μήδεια ή η ιστορία του Οιδίποδα ή της Ιφιγένειας.

ΟΙ άνθρωποι που εργάζονται μαζί δεν χρειάζεται να είναι καλλιτέχνες, ενώ όσο συμμετέχουν στην ακρόαση και την κατασκευή είναι αυτοί που φτιάχνουν το τελικό έργο τέχνης. Τον μύθο εξιστορεί όποιος νιώθει ότι θέλει να γίνει μέρος του. Προσωπικές ιστορίες που έχουν σχέση με την μύθο μπορούν να υφανθούν μαζί με την ιστορία ή την αφήγηση του μύθου.

Κι ενώ εξελίσσεται η αφήγηση, οι συμμετέχοντες εργάζονται συγχρόνως με τα χέρια τους είτε κεντώντας είτε πλέκοντας είτε υφαίνοντας και γίνονται μέρος της ιστορίας και σχηματίζουν μία κλειστή ομάδα πλεκτών.

Αυτός είναι ένας πολύ σύγχρονος — και θα μπορούσε κανείς να προσθέσει — ένας πολύ δημοκρατικός τρόπος να κάνει κανείς τέχνη.

Είναι ένας πρωτότυπος τρόπος να καταστήσει κανείς την τέχνη ξανά ένας μέρος από ένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας.


One thought on “A democratic way to make art/Ενας δημοκρατικός τρόπος να κάνεις τέχνη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s